تبلیغات
باورعشق - شعر

باورعشق

باور عشق و هنر اندیشه من است

شعر

 

نه نمیشود

 

نازمن

      نازگل

رمقی برای نوشیدن باقی نمانده است

                   ناچار این گلوی کهنه را

درشراب به درد نشسته

                     می اندازم

 

گلوگاه کم توقف این گردنه های

به راه نیامده بلند

  بد مستی اشان را

   از عرق بنا گوش کرگدن های شریف آغاز کرده اند

 

       

 در این خانه یک مربع شیشه ای

    صلیب به سینه اش می کشد

چرا که دوست دارد

برای پنجره شدن

           غم آسمان خشکیده را

                  درچشمهایم بارانی کند

 

نازمن

      نازگل

بعد از اینهمه سا ل

باز هم دستم

دلش می خواهد از ناف ابر عبورکند

   تالذت گرما راانگشتش

           چشیده باشد

 

اینجا حتی میشود احمقانه

به ریش بزی مرد مدرن

   با عینک ته استکانی

    که داغ چایش را

روی جیغ آماده دختری میریزد

                                 خندید

 

اما نمی شود یک قوچ وحشی را

 بالای این دماوند

   وقتی یخ ها

به ضرب سمهایش شکست می خورند

سر برید

نه نمیشود

 

جهانگیر دشتی زاده –اردیبهشت 88

 

 

 

 


نوشته شده در تاريخ سه شنبه 15 اردیبهشت 1388 توسط جهانگیر دشتی زاده | نظرات ()
نمایش نظرات 1 تا 30
پيوندهاي روزانه
مطالب اخير
آرشيو مطالب
نويسندگان
پيوند ها
آمار سايت